Betreedbaarheid

Betreedbaarheid

Heeft het kerkgebouw een goed vindbare bel? Zijn er zelf openende deuren? Mag je hulphond mee naar binnen? Hoe is het contrast tussen de vloer en de muren? Zijn er gereserveerde plaatsen? Is er een gastheer, gastvrouw of koster die je begeleidt naar een (goede) plek in de kerk?

Als we er even over nadenken dan beseffen we heel snel hoe moeilijk het moet zijn voor mensen met een visuele beperking om een kerk binnen te komen. Probeer het maar eens met je ogen dicht: één ding is zeker, al snel kom je tot de conclusie dat dit bijna onmogelijk is, tenzij je als kerk met dat besef ervoor zorgt dat de kerk ook voor mensen met een visuele beperking ‘gewoon’ toegankelijk is gemaakt.

Al bij binnenkomst kun je met een visuele beperking zomaar verrast worden door een drempel die je mist of een deurmat die boven de vloer uitkomt of zijn er andere obstakels die een vrije toegang en doorgang belemmeren. Anders gezegd: hoe gemakkelijk is het voor iedereen om binnen te komen?

Hoe fijn is het niet als je in de kerk wordt begroet door de koster of door een gastheer of gastvrouw die in de gaten heeft dat je een visuele beperking hebt en even aan je vraagt of zijn misschien iets voor je kunnen doen? En je dan vervolgens begeleiden naar een zitplaats in de kerk?

Heeft het gebouw hoogteverschillen of zijn die opgelost met een gemakkelijk beloopbare hellingbaan om het hoogteverschil op te lossen?

Kortom: letterlijk en figuurlijk talloze obstakels die een vrije toegang kunnen belemmeren en waar je als kerk heel veel kunt doen en daarmee mensen met een visuele beperking helpt om volwaardig lid van de gemeente te zijn.

De NCB is een christelijke organisatie die kerken op dit vaak onbekende terrein verder wil helpen, door ervaringsverhalen te delen die duidelijk maken hoe moeilijk het kan zijn om deel te nemen aan het kerkelijke leven, maar ook door met tips en trucs te komen waarmee je als kerk aan de slag kunt.a